Sunday, 18 October 2015

ಚಮಕೋರ್ ನ ಯುದ್ಧ






1704 ಡಿಸೆಂಬರ್ 5 ರಂದು ಗುರು ಗೋವಿಂದ ಸಿಂಗರು ಮೊಘಲ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಹಿಂದೂ ಪಾಳೇಗಾರರಿಂದ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಆನಂದಪುರದಿಂದ ತಮ್ಮ ಕೆಲವು ಸಿಖ್ಖರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ವಜೀರ್ ಖಾನನ ಸೇನೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ . ಆ ಕದನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಿಖ್ಖರು ಮರಣವನ್ನೊಪ್ಪುತ್ತಾರೆ . ಅದೂ ಬೇರೆ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು . ಸಿಂಗರ ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಪಡೆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದು ಗುರುಪರಿವಾರದವರಿಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಾಣಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದರು . ಆ ಕಾದಾಟದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಗುರು ಪರಿವಾರ ಮಿಕ್ಕ ಸಿಖ್ಖರು ಸಾರ್ಸಾ ನದಿದನ್ನು ದಾಟಲಾರಂಭಿಸಿದರು . ಆ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನದಿಯ ರಭಸ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಅನೇಕರು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡೂ ಹೋದರು . ಅಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಹುರು ಸಾಹಿಬರ ಪರಿವಾರ ದಾರಿಕಾಣದೇ ಎಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಿದೋದರು .
ಕೇವಲ ಗುರು ಗೋವಿಂದರು , ಇಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ನಲ್ವತ್ತು ಸಿಖ್ಖರು ನದಿ ದಾಟಿ ಒಂದುಗೂಡಿದರು !
ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರು ಹಾಗೇ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಾ ಡಿಸೆಂಬರ್ 20 ರಂದು ಪಂಜಾಬಿನ ರೋಪರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಒಂದು ಮೈದಾನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಡೇರೆ ಬಿಟ್ಟರು . ಅಲ್ಲಿಯ ಚಮಕೋರ್ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಭಾಯಿ ಬುದಿಚಂದ್ ಎಂಬಾತ ಒಂದು ಹವೇಲಿ (ಒಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಮನೆ) ಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ . ಆತನು ಗೋವಿಂದರ ಬಳಿ ಬಂದು ಪಾದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಾನೆ .
ಗೋವಿಂದರಿಗೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ವಜೀರ್ ಖಾನನು ಬೇಟೆನಾಯಿಯಂತೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆಂದು . ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಸೌಲಭ್ಯದಲ್ಲೇ ಏನು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗುವುದೋ ಅಷ್ಟನ್ನು ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು . ಮೊದಲಾಗಿ ಗೋಡೆಯ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು . ಅದನ್ನು ಅಡ್ಡವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಧಾಳಿಮಾಡಬಹುದೆಂದು . ಮದನ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಕೋತಾ ಸಿಂಗರನ್ನು ಉತ್ತರ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆಂಟು ಸಿಖ್ಖರೊಡನೆ ಇರಿಸುತ್ತಾರೆ . ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಇರಿಸಿತ್ತಾರೆ . ಗೋವಿಂದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಛಾವಣಿ ಮೇಲ್ಬಾಗದ ಒಂದೆಡೆ ಕಾವಲಾಗುತ್ತಾರೆ .
ಅತ್ತ ಗೋಡೆಯಾಚೆ ನವಾಬ್ ವಜೀರ್ ಖಾನ್ ತನ್ನ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಸೇನೆಯೋದಿಗೆ ಬಂದು ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ . “ ಏ ಗೋವಿಂದ ಸಿಂಗ್ ! ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಶರಣಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೆ ಜೀವದಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ” ಎಂದು ಆರ್ಭಟಿಸಿದ . ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಂತೆ ಗೋವಿಂದರು ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗೈದರು . ಒಂದೊಂದು ಬಾಣವೂ ಬಿಡದಂತೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಮೂಘಲ್ ಸೈನಿಕನನ್ನು ತಗುಲಿತು !


ಆಗಿನ್ನೂ ಮುಂಜಾನೆಯ ಚಳಿ ಕಾದಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರ ಸಮರದ ಬೇಗೆ ಏರಿತ್ತು . ಒಳಗಿದ್ದ 40 ಯೋಧರೂ ಸಮರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧ ಸಾವಿಗೂ ಹೆದರದವರಾಗಿದ್ದರು ! . ಒಬ್ಬ ಮೊಘಲ್ ಸಂದೇಶವಾಹಕ ಸಿಖ್ಖರೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ . ಗೋವಿಂದರು ಅವನಿಗೆ ಒಂದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕೀಳು ಅಥವಾ ಸಾಯಲು ತಯಾರಾಗೆಂದು ಗದರಿಸಿ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ . ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ! ಅದೆಂಥಾ ಧೈರ್ಯ ಕೇವಲ ನಲ್ವತ್ತು ಜನ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಸೇನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದೆಂದರೆ ! ಅದೆಂಥಹ ಪರಾಕ್ರಮ !


ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಸಿಖ್ಖರು ರಣಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೊರಬಂದರು .
ಐದು ಪರಾಕ್ರಮೀ ಸಿಖ್ ಯೋಧರು “ ಸತ್ ಶ್ರೀ ಅಕಾಲ್ “ ಎಂದು ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಹೊರಬಂದು ಆದಷ್ಟು ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಮರವನ್ನೊಪ್ಪಿದರು . ತದನಂತರ ದಾನ್ ಸಿಂಗ್ , ಧ್ಯಾನ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಕಜನ್ ಸಿಂಗರೂ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೊನೆಯುಸಿರಿನ ತನಕ ಪ್ರಹಾರಗೈದು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ . ಮುಖಮ್ ಸಿಂಗ್ ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅನೇಕ ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಮೊಘಲ್ ಸೈನಿಕರು ಹೊಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು . ಹಿಮ್ಮತ್ ಸಿಂಗನು ಅನೇಕರನ್ನು ನಾಶಗೈದು ಗುರುವಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ. ಮತ್ತೆ ಐದು ಸಿಂಗರು ಒಂದು ದಳದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣಗೈದು ಅಗಣ್ಯ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡಿ ಮಡಿದರು . ದೇವಾ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಇಶರ್ ಸಿಂಗ್ ಶತ್ರುಗಳೂ ಬೆರಗಾಗುವಷ್ಟು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಪರಾಕ್ರಮಗೈದು ಮಡಿದರು .
ಮತ್ತೆ ಆರು ಜನ ಸಿಖ್ಖರು ಅಮೋಲಕ್ ಸಿಂಗ್ , ಆನಂದ್ ಸಿಂಗ್ , ಲಾಲ್ ಸಿಂಗ್ , ಕೇಸರ್ ಸಿಂಗ್ , ಕಿರತ್ ಸಿಂಗ್ , ಮತ್ತು ಮುಹರ್ ಸಿಂಗರು ಗುರುವಿಗೆ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಸಾಯುವ ಮೊದಲು ಅಸಂಖ್ಯ ಶತ್ರುಗಳ ರಕ್ತ ಹರಿಸಿದರು .
ಇಬ್ಬರು ಮೊಘಲ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾದ ನಹರ್ ಖಾನ್ ಮತ್ತು ಗೈರತ್ ಖಾನರು ಆವರಣವನ್ನು ಛೇದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡಿ ಸಿಖ್ಖರ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಸತ್ತರು . ಸಿಖ್ಖರ ವೀರ ಮರಣಗಳಿಂದ ಶತ್ರುಗಳು ಮುಂದೆ ಬಾರಲಾಗದೇ ಹಿಂದೆಯೇ ತಡೆಹಿಡಿದಿದ್ದರು . ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಅವಾಕ್ಕಾದ ವಜೀರ್ ಖಾನ್ ಒಬ್ಬ ಸಿಖ್ ಅಂದರೆ ಸವಾ ಲಾಖ್ (ಒಂದೂಕಾಲು ಲಕ್ಷ ) ಯೋಧರಿಗೆ ಸಮನೇ ! ಎಂದು ಉದ್ಗಾರವೆತ್ತಿದನಂತೆ .


ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಂತೆ ಸಿಖ್ಖರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಆದರೆ ಧೈರ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮವು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ . ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಿಂದರ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಅಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ಈಗ ತನ್ನ ಸರದಿಯೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ . ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ – “ ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆಯೇ , ನನಗೀಗ ಸಮರಾಂಗಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಅವಕಾಶಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಾಳನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿ ” ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದ . ಗೋವಿಂದರು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಶಸ್ತ್ರ ಪ್ರದಾನಮಾಡಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು . ಇನ್ನೂ ಹದಿನೆಂಟರ ಹರೆಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆಯದ ವಯಸ್ಸು . ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ತಂದೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗ ಸುಖವಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಲೆಂದು ಬಯಸಿದರೆ ಈಗ ತನ್ನ ಮಗ ಮೃತ್ಯುವೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ !
ಅಜಿತ್ ಸಿಂಗನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಇನ್ನು ಎಂಟು ಸಿಖ್ಖರೊಂದಿಗೆ ( ಅದರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಪಂಚ್ ಪ್ಯಾರೇಯ ಮೋಕಮ್ ಸಿಂಗ್ ಜೀ ) ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಕೋಟೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದನು . ಗೋವಿಂದರು ಮೇಲ್ಛಾವಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು . ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೂ ಪ್ರಶಾಂತ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು . ಸಮರಾಂಗಣಕ್ಕೆ ನರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜೈಕಾರ ಕೂಗಿದರು . ಅದು ಚತುರ್ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೂ ಸಿಂಹ ಘರ್ಜನೆಯಂತೆ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸಿತು . ಅಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ಮುಂದೆಗೊಂಡು ತನ್ನ ಶಸ್ತ್ರ ಚಲಾವಣೆಯ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದ . ವಿರುದ್ಧದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಒಂದು ಶತ್ರುಗಳ ತುಕಡಿ ಅವನನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿತು . ಆಗ ಅಜಿತನು “ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ ” ಎಂದು ಸವಾಲೆಸೆದ . ಆ ಮಾತಿಗೆಯೇ ಹೆದರಿ ಒಡಿಹೋಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಬಂದರು . ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತು ಅಜಿತನ ಮಾರಕ ಪ್ರಹಾರಗಳು . ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಘಲರಿಗೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಾಹನ ಹಥಿಯಾರೆಂದು ಭಾಸವಾಯಿತು . ಮೊಘಲ್ ಸೈನಿಕರು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು . ಹಾಗೇ ಕಾದಾಡುವಾಗ ಅಜಿತನ ಕೃಪಾಣ್ (ಖಡ್ಗ) ಮುರಿಯಿತು . ಆಗ ಅವನು ತನ್ನ ನೇಜ (ಈಟಿ) ಯನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದ . ಆದರೂ ಒಬ್ಬ ಮೊಘಲ್ ನಾಯಕನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಾಗ ಅದು ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು . ನಂತರ ಅಜಿತನ ಕುದುರೆಗೆ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದ ಕಾರಣ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ಕಾದಾಡಿದ . ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಎರೆಡೆರಡು ಹೋಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ . ಆದರೆ ಕೆಲ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಸೇನೆ ಅವನನ್ನು ಮುತ್ತುವರೆಯಿತು . ಅಜಿತನು ಅಮರನಾದ . ಮಗನ ಸಾವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಿಂದರು “ ಸತ್ ಶ್ರೀ ಅಕಾಲ್ ” ಎಂದು ಜೈಕಾರ ಕೂಗಿದರು .


ಗೋವಿಂದರ ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಜಝ್ಹರ್ ಸಿಂಗ್ ಅಣ್ಣನ ಮರಣ ವಾರ್ತೆ ಹಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತಾನೂ ತೆರಳುತ್ತೇನೆಂದು ತಂದೆಗೆ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ . “ ಅಪ್ಪಾಜಿ, ಈಗ ನನಗೂ ಅಣ್ಣ ಹೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ . ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನೆಂದು ಹೇಳಬೇಡಿ . ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಾದ್ದರಿಂದ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಿಂಹನೇ. ನಾನು ನನ್ನ ಬೆಲೆ ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ . ಕೊನೆಯುಸಿರುವ ತನಕ ಕಾದಾಡಿ ವೀರ ಮರಣವನ್ನೊಪ್ಪುತ್ತೇನೆ . . . ” . ಮಗನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ತಂದೆ – “ ಹೋಗು ಮಗನೇ , ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ವರಿಸು ” ಎಂದು ಭಾರವಾದ ಹೃದಯದಿಂದ ತನ್ನ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತಾನೆ .
ಜಝ್ಹರ್ ನ ಜೊತೆ ಹಿಮ್ಮತ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಸಾಹಿಬ್ ಸಿಂಗ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪಂಚ ಪ್ಯಾರೇ ಯರೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಸಿಖ್ ಯೋಧರು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ . ಜಝ್ಹರ್ ನನ್ನು ಕಂಡ ಮೊಘಲ್ ಪಡೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅಜಿತ್ ಬಂದನೆಂದು ಭಯಬೀಳುತ್ತಾರೆ.
ಸೇನೆ ಜಝ್ಹರ್ ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೆಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಟ್ಟಾಗುತ್ತಾರೆ . ಈಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಜಝ್ಹರ್ ನನ್ನು ಅವರು ಸುತ್ತುವರೆದಿರುತ್ತಾರೆ . ಜಝ್ಹರ್ ಈಟಿಯನ್ನು ಅದೆಂಥಹಾ ಚಾಕುಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆಂದರೆ ತಗುಲಿದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಾಘಾತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ನಂತರ ಜಝ್ಹರ್ ತನ್ನ ಎರಡು ಬದಿಯ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೆಳೆಯನ್ನು ಕಟಾವು ಮಾಡಿದಂತೆ ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರ ಕಂಠ ಸೀಳಲಾರಂಭಿಸಿದ . ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೆಂದು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಗೋವಿಂದರೆ ಜಝ್ಹರ್ ನ ರಕ್ಷಣೆಗೆಂದು ಮೇಲಿನಿಂದ ನಿಖರವಾಗಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗೈಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು . ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದರು ಆ ಐದು ಜನ ಸಿಖ್ಖರಿಗೆ ಒಂದು ಚೂರೂ ಗಾಯವಾಗದಂತೆ ಗೋವಿಂದರು ಮೊಘಲ್ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾಣ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು .
ಆದರೆ ಕೊನೆಗೂ ಜಝ್ಹರ್ ಮತ್ತೈರ್ವರೂ ವೀರಮರಣವನ್ನೊಪ್ಪಿದರು .
ಸವಾ ಲಾಖ್ ಎಂದರೇನೆಂದು ಇವರು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು . ಜಝ್ಹರ್ ವೀರ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನಂತೆ ಸಾಯುವಾಗ ಮೊಘಲರ ಆ ಸೇನಾ ಬಂಧವನ್ನೂ ಮುರಿದಿದ್ದ .
ಮತ್ತೆ ಆ ದಿನ ಘೋರ ದಿನ ಕಳೆದು ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು . ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಪಂಚ ಪ್ಯಾರೇಯರಲಿ ಇಬ್ಬರು ದಯಾ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಧರಮ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಭಾಯಿ ಮಾನ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಉಳಿದು ಕೇವಲ ಹತ್ತು ಜನ ಸಿಖ್ಖರು ಚಮಕೋರಿನ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು . ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಹೋರಾಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಅರಿತು ಗೋವಿಂದರಿಗೆ ಖಾಲ್ಸಾ ಪಂಥದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು . ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವಿಂದರು ಒಂದು ಯೋಜನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು . ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಗೋವಿಂದರಂತೆ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ದುರ್ಗದ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ತೋರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದ . ಗೋವಿಂದರು ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿಹೊದ್ದು ಕತ್ತಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗಿ ಮರೆಯಾದರು . ಆಗಲೂ ಕೆಲವುಳಿದ ಸಿಖ್ಖರು ಗೋವಿಂದರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹತರಾದರು .


ಈ ಚಮಕೋರಿನ ಸಮರ ಸಮಸ್ತ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪರಾಕ್ರಮದ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುವ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ . ಗುರು ಗೋವಿಂದರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮ ಹೇಳತೀರದು . ತಮ್ಮ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಗಂಧದಂತೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ತೇಯ್ದರು .
ಸೋಲು ಮತ್ತು ಸಾವು ಖಚಿತವೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ನಿರ್ಭಯತೆ ಮತ್ತು ತೋರಿದ ಪರಾಕ್ರಮ ಅದ್ವಿತೀಯ .



Wednesday, 14 October 2015

ಹಾಜೀಪೀರ್ ಪಾಸ್ - ಭಾಗ 4



ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ಏರುತ್ತಾ ಏರುತ್ತಾ ನಡುವೆ ಬೇಹಕ್ ಎಂಬ ಕುಟೀರ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಗೋಡೆಯಂತೆ ಇದ್ದದ್ದು ಕಂಡು ಬಂದಿತು . ಮೇಜರ್ ರಣಜಿತರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಚಲನವಲನ ಇದ್ದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು . ತಮ್ಮ ಯೋಧರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆಯಲು ಹೇಳಿದರು . ಅಲ್ಲಿ ಒಳಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಹೊರಬರಲು ಗದರಿಸಿದಾಗ ಒಬ್ಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಒಳಗೊಂಡ ಒಟ್ಟು ಹನ್ನೊಂದು ಮಂದಿ ಪಾಕಿ ಸೈನಿಕರು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಶರಣಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು . ಅವರ ಬಳಿ ರಣಜಿತರ ರಣಜಿತರ 1 ಪ್ಯಾರಾ ಪಡೆಯ ಇರುವಿಕೆಯ ಸ್ಕೆಚ್ ಮುಂತಾದ ಪೇಪರ್ ಗಳಿದ್ದವು. ಅವರಿಗೆ ರಣಜಿತರ 1 ಪ್ಯಾರಾ ಪಡೆಯ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡಲು ಮೇಲಿನಿಂದ ಆದೇಶವಿತ್ತಂತೆ ! . ಆದರೆ ಆ ಪಾಕಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬೇಸತ್ತವನಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದ . ತನ್ನ ಮರಣ ಶಯೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಹಪ ಹಪಿಸಿತ್ತಿದ್ದ . ಅದಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಸೇನೆಯಿಂದ ತೆರವುಗೊಳಿಸಲು ವಿನಂತಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಹಿಡಿದಿದ್ದ . ರಣಜಿತರು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಶ್ಯಸ್ತ್ರಗೊಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ಭಾರವನ್ನು ಅವರ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರಲು ಕೊಟ್ಟು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು .

ಪುನಃ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ ಮುಂದುವರೆಯಿತು . ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ಪೂರಾ ದಾರಿ ನೆನೆದು ತೋಯ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು . ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟು ತೆವಳುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು . ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ 4:40 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಾಕ್ ವಲಯದ ಊರಿ ಮತ್ತು ಪೂಂಚ್ ರಸ್ತೆ ತಲುಪಿದರು . ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ 10 ಕಿ ಮೀ ಮೇಲೆ ಏರಬೇಕು . ಏರುವ ಮುನ್ನ ಕೊಂಚ ಸಮಯ ರಣಜಿತರು ತಮ್ಮ ಯೋಧರಿಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಹೇಳಿದರು . ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಏರಿ ಕಾದಾಡಬೇಕಲ್ಲ . ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಹೇಗೋ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲ್ಗಳಿಗೆ ವಿರಾಮ ನೀಡಿದರು . ಕೇವಲ ಒಂದೊಂದು ಟೊಪ್ಪಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು , ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಒಂದು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹೊದಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ . ಕೆಲವರು ಬಂಡೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲವರು ಮರಕ್ಕೆ ವಾಲಿಕೊಂಡಿದ್ದರು .
ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪರ್ವತದ ಪಶ್ಚಿಮ ಪಾರ್ಶ್ವದಿಂದ ಇವರ ಕಡೆ ಲಘುವಾಗಿ ಮೆಶೀನ್ ಗನ್ ಧಾಳಿಯಾಯಿತು . ತಕ್ಷಣವೇ ರಣಜಿತರು ಒಂದು ಪ್ಲಟೂನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಯೋಧರನ್ನೊಳಗೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪರ್ವತದ ಬಲ ಭುಜವನ್ನೇರಿ ನೇರ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಅವರತ್ತ ಇಳಿದರು . ಹಠಾತ್ತನೆ ಅವರ ಬಳಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಎದುರಾಗಿದ್ದನ್ನ ಕಂಡ ಪಾಕಿ ಯೋಧರು ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಿದರು .
ಅಷ್ಟೇ ಮುಗಿಯಿತು . ಆಗಸ್ಟ್ 28 ರಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆ ರಣಜಿತರು ತಮ್ಮ ವೈರ್ ಲೆಸ್ ನಿಂದ ಜೋರು ಬಕ್ಷಿಯವರಿಗೆ ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆವೆಂದು ಸಿಹಿ ಸುದ್ಧಿ ತಲುಪಿಸಿದರು . ಒಂದೇ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ರೇಡಿಯೋದರಲ್ಲಿ ಈ ಸುದ್ಧಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಹಬ್ಬಿತು .
ತ್ರಿವರ್ಣ ದ್ವಜ ಹಾಜೀಪೀರಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು .
ಇದರಿಂದ ಪಾಕಿಗಳಿಗೆ ಘೋರ ಅವಮಾನವಾಯಿತು . ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಿರದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧಾಳಿಗೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು . ಮೇಜರ್ ರಣಜಿತ್ ಇದನ್ನು ಮನಗಂಡು ಅವರನ್ನೆದುರಿಸಲು ತಮ್ಮ ಕಡೆ ಸೇನಾ ಬಲವರ್ಧನೆಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು.

Monday, 12 October 2015

ಹಾಜೀಪೀರ್ ಪಾಸ್ . ಭಾಗ 3




19ನೇ ಪಂಜಾಬ್ ರೆಜಿಮೆಂಟಿಗೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 9 ರಂದು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಕದನಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು . ಜೈರಾತ್ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ನ ಮೇಲೆ ಹಗಲಿನಲ್ಲೇ ನೇರಾ ನೇರ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿ ತದನಂತರ ಅದೇ ರೆಜಿಮೆಂಟಿನ ಡೆಲ್ಟಾ ಕಂಪನಿ ಮತ್ತೊಂದು 6ನೇ ಡೋಗ್ರಾ ಗಿಟ್ಟಿಯನ್ ಎಂಬ ಪೋಸ್ಟನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನುಗ್ಗಿದರು . ಗಿಟ್ಟಿಯನ್ನಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕಾದಾಡುವಷ್ಟು ಭೀಕರ ಕಾಳಗವಾಗಿತ್ತು . ಎರಡೂ ಕಂಪನಿಯ ಕಮ್ಯಾಂಡರುಗಳು ಮೇಜರ್ ರಣಬೀರ್ ಸಿಂಗ್ (19ನೇ ಪಂಜಾಬ್) ಮತ್ತು ಮೇಜರ್ ಲಲ್ಲಿ (6ನೇ ಡೋಗ್ರಾ) ಮಡಿದರು .ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮರಣೋತ್ತರ ವೀರ ಚಕ್ರ ಪ್ರದಾನವಾಯಿತು . ಅಲ್ಲದೇ ಅದೇ ಘಟಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ 21 ಯೋಧರೂ ಹುತಾತ್ಮರಾದರು .


ಪುನಃ ಮೇಜರ್ ಪರಮಿಂದರ್ ಸಿಂಗರ ಚಾರ್ಲಿ ಕಂಪನಿ ಪಾಯಿಂಟ್ 8777 ಎಂಬ ಶಿಖರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಹೊರಟರು . ಆ ಶಿಖರವನ್ನು ಒಂದು ಭಾಗ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಶತ್ರುಗಳು ಪ್ರತಿಧಾಳಿ ಮಾಡಿದರು . ಆಗ 19ನೇ ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡಲು ಒಂದುಗೂಡಿಸುವಾಗ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು . ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು . ಕದನದ ವಿರಾಮದ ನಂತರ ಉಭಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಹೆಣಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಒಬ್ಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಮೇಜರ್ ರಿಜ್ವಿ ಎಂಬಾತ ಭಾರತೀಯ ಚಾರ್ಲಿ ಕಂಪನಿಯ ಲಖಾ ಸಿಂಗನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶಂಸೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದನಂತೆ . ಲಖಾ ತನ್ನ ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ತನ್ನ ಬ್ಯಾನೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಾದಾಡಿದನಂತೆ ತದನಂತರ ತನ್ನ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ನಿರ್ಭೀತಿಯಿಂದ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ . ಹಿಮಾಚಲದ ಸಧೃಢ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದ ಲಖಾನ ವ್ಯಾಘ್ರನಂಥಹ ಹೊಳೆಯುವ ಕಂಗಳನ್ನು ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ಭಟ್ಟಿಯೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ . ರಿಜ್ವಿ ಸಹಿತ ಈ ನಿಶ್ಯಸ್ತ್ರ ಯೋಧನ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಬೇಡಿರೆಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ . ಆದರೆ ಆ ಕದನದ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಲಖಾನಿಗೆ ಗುಂಡು ತಗುಲಿ ಮರಣವನ್ನೊಪ್ಪುತ್ತಾನೆ . ಲಖಾನಿಗೂ ಮರಣೋತ್ತರ ವೀರ ಚಕ್ರ ಲಭಿಸಿತು .
ಮತ್ತೆ ಹಾಜೀಪೀರ್ ನತ್ತ
ಆಗಸ್ಟ್ 27 , ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 11 ಗಂಟೆ
ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾಟ್ರೂಪರ್ ನಿರಂತರ ಸಮರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವಿದ್ದು ಮುಂದಿನ ಧಾಳಿಗೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದರು . ಮೇಜರ್ ರಣಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ದಯಾಳ್ 10000 ಅಡಿಗಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಬೈನಾಕ್ಯೂಲರ್ ನಿಂದ ಹಾಜೀಪೀರ್ ನತ್ತ ದೂರ ದೂರ ನೋಡಿದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿಲ್ಲ . ಆ ಎತ್ತರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೈದರಾಬಾದಿ ನಾಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರಿದರೆ 8652 ಅಡಿಯ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಇರುವಿದೇ ಹಾಜೀಪೀರ್ . ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರು ಹಾಗೇ ಧಾಳಿ ಮಾಡುವ ದೃಢವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು .
ಮೇಜರ್ ದಯಾಳ್ ತನ್ನ ಕಮ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಆಫೀಸರ್ ಲೆ ಕ ಪ್ರಬ್ಜಿಂದರ್ ಸಿಂಗರಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೇವಲ 1 ಪ್ಯಾರಾ ಧಾಳಿಗೆ ಸಾಕೆಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು . ಪುನಃ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಚರ್ಚೆಯ ನಂತರ ಜನರಲ್ ಜೋರು ಬಕ್ಷಿ ಸಹಿತ ಒಪ್ಪಿದರು . ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2 ಗಂಟೆಗೆ ದಯಾಳರಿಗೆ ಹಾಜೀಪೀರಿಗೆ ತೆರಳಲು ಆದೇಶವೂ ಬಂದಿತು .

ಸಾಂಕಿನ ಮೇಲೆ ಕಾದಾಡಿ ಅನೇಕರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಲ್ಫಾ ಕಂಪನಿಯ ಒಂದು ಪ್ಲಟೂನ್ ರಣಜಿತರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿತು . ಆ ಪ್ಲಟೂನಿನ ಸುಬೇದಾರ್ ಅರ್ಜುನ್ ಸಿಂಗ್ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ . ಒಟ್ಟು ಯೋಧರ ಸಂಖ್ಯೆ 100 ಆಗಿತ್ತು . ಯಾವುದು ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಹಂತದ ಧಾಳಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತೋ , ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಕೈ ಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು . ಇದು ರಣಜಿತರ ಅಧಮ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸ . ಅದು ಹೇಗೂ ಕಣಿವೆಯ ಎಡ ಬಲ ಭುಜಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿಯಾಗಿದೆಯಂತೋ ಅಥವಾ ಹಾಜೀಪೀರಿನ ಮೇಲೆ ಪಕ್ಕಾ ಮಾಹಿತಿಯಿದೆಯೆಂದೋ ಅಥವಾ ಸ್ವಂತ ಬಲದ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆಯೋ ತಿಳಿಯದು . ರಣಜಿತರ ಧೈರ್ಯ ನಂಬಲಸಾಧ್ಯ .
ಎಲ್ಲರೂ ತಯಾರಾದ ನಂತರ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲೇ ಲೇಡ್ವಾಲಿ ಗಲಿಯಂದ ಇಳಿದು ಕಾಡುಮೇಡುಗಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದು ಸಂಜೆಯಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಬಾದಿ ನಾಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು . ಅಲ್ಲಿ ನಾಲೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಕೊರೆಯುವ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೆವಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಗೆ ತಲುಪಿದರು . ರಣಜಿತ ಸಿಂಗರೆಂತು “ ಇದೆಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ ನಮಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ, ಇದೇನು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವಲ್ಲ . . . ” ಎಂದು ಹುರುದುಂಬಿಸುತ್ತಾ ಕ್ಷಣವೂ ತಡಮಾಡದೇ ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ಏರಲಾರಂಭಿಸಿದರು .
ಮತ್ತೆ ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಗೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿರಲಿಲ್ಲ . ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬೇರೆ . ಅದರೆ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಮಳೆಯ ಕಾಟ. ಆದರೂ ಹಿಂದಿನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕಾರಣ ಬಹಳ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದ್ದರು . ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ನಿದ್ದೆಗೆಡಬೇಕಾಯಿತು . ರಣಜಿತ್ ಸಿಂಗರಿಗೆ ಇದು ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಮೂರನೆಯ ದಿನ ! ಆದರೂ ಅವರದ್ದು ಭೀಮಕಾಯದ ಸಹನ ಶಕ್ತಿ . ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಿತಿಮೀರಿದ ನಂಬಿಕೆ .

Saturday, 10 October 2015

ಹಾಜೀಪೀರ್ ಪಾಸ್ . ಭಾಗ 2


ಹಾಜೀಪೀರ್ ಪಾಸ್ . ಭಾಗ 2

ಆಗಸ್ಟ್ 26 . ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆ
           ಸಾಂಕನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ಪಾಕಿ ಪೊಸ್ಟ್ ಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಯಿತು . ಸಾರ್ ಮತ್ತು ಲೇಡ್ವಾಲಿ ಗಲಿ . ಅದೂ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನಗಳೇ ಆಗಿದ್ದವು .
ಕಲ್ಲಿನ ಕಂದರದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಶತ್ರುಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಪಾಕಿಗಳು ಗುಂಡಿನ ಧಾಳಿ ಶುರುಹಚ್ಚಿದರು . ಗುಂಡಿಗೆ ಪ್ರತಿಧಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಧೀರ ಯೋಧರು ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರು . ದೂರದಲ್ಲೇ ಕೇವಲ ಹನ್ನೆರಡು ಸೈನಿಕರು ಇಳಿಜಾರಿನ ಬಂಕರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾದಿಗೆ ಕೆಲವಿ ಯಾರ್ಡಿನ ಅಂತರವಿದ್ದರೂ ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಯಾರಿಗೂ ಗುಂಡೇಟು ಬೀಳಲಿಲ್ಲ . ಹೇಡಿ ಪಾಕಿ ಸೈನಿಕರು ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಸಮೀಪಿಸುವ ತನಕವೂ ಬಂದೂಕು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರು . ಸಾರ್ ಶಿಖರವನ್ನು ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲದೆಯೇ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು . ಲೇಡ್ವಾಲಿ ಗಲಿಯಲ್ಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಪಾಕಿಗಳ ಪೊಳ್ಳು ಪರಾಕ್ರಮ ಅನಾವರಣವಾಯಿತು .
ಪಾಕಿಗಳ ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮನೋಬಲ ಕೇವಲ ಗೆಲ್ಲುವ ತನಕ ಮಾತ್ರ . ಎಲ್ಲಿ ಸೋಲುವ ಸಂಭವ ಕಾಣಿಸಿತ್ತದೋ ಅಲ್ಲೇ ಪಲಾಯನ.
ಆ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ಯಾರಾ ರೆಗಿಮೆಂಟ್ ಕೇವಲ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಂಕ್ , ಸಾರ್ ಮತ್ತು ಲೇಡ್ವಾಲಿ ಗಲಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು . 



ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೇನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಹು ಊರಿಯಿಂದ ಪಾಯಿಂಟ್ 10048 – ಪಾಯಿಂಟ್ 11094 - ಬಡೋರಿ – ಕುತ್ನೂರ್ ದಿ ಗಲಿ ಯ ಹಾದಿಯಾಗಿ ಹಾಜೀಪೀರ್ ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಿಂದ 1 ಪ್ಯಾರಾ ರೆಜಿಮೆಂಟ್ ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ಎರಡೂ ಬದಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆಯುವುದು .
ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ಒರಟಾದ ಗಿರಿ ಕಂದರಗಳು 4000 ಅಡಿಯಿಂದ 12000 ಅಡಿಯವರೆಗೂ ಇದ್ದು 8000 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಹಿಮವಚ್ಚಾದಿದವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು . ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಡೋರಿ 12330 ಅಡಿಗಳ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರ . ಬೆಡೋರಿ ಊರಿಯನ್ನು ಎತ್ತದದಿಂದ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವಂಥಹ ಅಗಾಧ ಗಾತ್ರ .
4ನೇ ರಾಜಪೂತ ಮತ್ತು 19ನೇ ಪಂಜಾಬಿ ರೆಜಿಮೆಂಟುಗಳು ಈ ಕಾರ್ಯ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು . ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾ ಸಾಂಕನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲವಾಯಿತೋ ಆಗ 19ನೆ ಪಂಜಾಬ್ ಪಾತ್ರಾ ಎಂಬ ಶಿಖರವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದರು .
4ನೇ ರಾಜಪೂತ್ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಹೋದರಾದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಕಲ್ಲಿನ ಹಾದಿಯನ್ನೇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಠಿನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಡೇರೆ ಹೂಡುವುದೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಪಾಕಿಗಳಾದರೋ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಸಂಗರ್ಸ್ ಎಂಬ ಕಲ್ಲಿನ ಬಂಕರುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿತ್ತಿದ್ದರು . ರಾಜಪೂತರ ಪಡೆ ಬಹಳ ಸಾವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು . ಈ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ತೀರಾ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಕರ್ನಲ್ ಬಿಂದ್ರಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಾ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಚಿಸಿದ ಹಾದಿಯು ಸೂಕ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ .
ನಂತರ 19ನೇ ಪಂಜಾಬಿನ ಲೆಫ್ಟನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಸಂಪೂರನ್ ಸಿಂಗ್ ನ ಹೆಗಲಿಗೇರಿತು . ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಸಂಪೂರನ್ ತನ್ನದೇ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಕೌನ್ರಾಲಿ – ಗಗ ರ್ ಹಿಲ್ ದಾರಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ತಮ್ಮ ಬೆಟ್ಯಾಲಿಯನ್ನನ್ನು ನಡೆಸಿದರು .
ಆಗಸ್ಟ್ 25ರಿಂದ ಪಂಜಾಬಿನ ಪಡೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಿರಂತ ಚಲನೆಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು . ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮತ್ತಿನ್ನಿತರ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ಸುರಿಯುವ ಭಾರೀ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಛ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಆಯಾಸ ದಣಿವಿನ ನಡುವೆಯೂ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು . ಸರಬರಾಜಾಗುತ್ತಿದ್ದ ರೇಷನ್ ಮುಗಿಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಪುನಃ ತರಲು 7000 ಅಡಿಗಳ ಕೆಳಗೆಯೇ ಹೋಗಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಎತ್ತತರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳಯುವುದಿಲ್ಲ . ವಾಯುದಳದಿಂದ ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆಗೆ ಮೇಲಿನಿಂದೊಮ್ಮೆ ಬೀಳಿಸಿದರೂ ಅದು ತಪ್ಪಿ ಶತ್ರುಪಾಳಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು . ಈ ಎಲ್ಲ ಕಠಿಣ ಸನ್ನಿವೇಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಕ್ರಮಣದ ಆದೇಶ ಬಂದಾಗ ಹಿಂಜರಿಯದೇ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು .
ಆಗಸ್ಟ್ 27ರ ರಾತ್ರಿ , ಊರಿಯಿಂದ 10000 ಅಡಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಟ್ರಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕೌನ್ರಾಲಿಗೆ ಒಯ್ಯಲಾಯಿತು . ತಮ್ಮ ಶರೀರದಲ್ಲಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ತ್ರಾಣವನ್ನೂ ಬಿಗಿಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಶ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು . ಆ 25 ಕಿ ಮೀ ಗಳ ಪ್ರಯಾಣಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಂಚ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗಿದ್ದರು . ಟ್ರಕ್ಕಿನಿಂದ ಇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಪುನಃ ಪರ್ವತವೇರಬೇಕು . ಅವರ ಉದ್ದೇಶ 28ರ ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಬೆಡೋರಿಯ ತಳ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ಸ್ ತಲುಪಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು . ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 7ನೇ ಬಿಹಾರೀ ಪಡೆ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದೇ ಸೋತು ಗಾಯಾಳುಗಳ ಜೊತೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು . ಆ ದೃಶ್ಯಗಳು ಪಂಜಾಬಿಗಳಿಗೆ ನಿರುತ್ಸಾಹವುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು . ಪಂಜಾಬಿಗಳಾದರೂ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ 40 ಕಿಮೀ ನಡೆದು 25 ಕಿಮೀ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಹೇಳತೀರದಷ್ಟು ದಣಿದಿದ್ದರು .
ಇನ್ನು ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಎರಡು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಧಾಳಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕಡಿದಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಲ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಮಾತ್ರ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಜರ್ ಎಸ್ ಬಿ ವರ್ಮಾರ ಮೊದಲ ಬ್ರಾವೋ ಕಂಪನಿ ಧಾಳಿಗೆ ಯತ್ನಿಸಿ ಭಯಾನಕ ಕಾದಾಟ ನಡೆಸಿ ಗುರಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಗಳಿಸಲಾಯಿತು . ತದನಂತರ ಮೇಜರ್ ಪರಮಿಂದರ್ ಸಿಂಗರ ಚಾರ್ಲಿ ಕಂಪನಿ ಎಡಬಿಡದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 29ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಡೋರಿ ಶಿಖರವನ್ನು ಗೆದ್ದರು . 19ನೇ ಪಂಜಾಬ್ ಸತತ ಮೂರು ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಸಂದ ಜಯ.
ಈಗ ಸೈನಿಕರು ವಿಪರೀತ ಹಸಿದಿದ್ದರು . ಆದರೆ ಆಹಾರ ಸರಬರಾಜಿಗೆ ಕಾಯುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ . ತಕ್ಷಣ ಮುಂದಿನ ಕುತ್ನರ್ ದಿ ಗಲಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಲ್ಕಿತ್ತಿದ್ದರು . ಆಗ ಮೇಜರ್ ರಾವತ್ , ದೂರದ ರಾಮ್ ಪುರದಿಂದ 700 ಪೂರಿಗಳನ್ನು ಬೆಡೋರಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ತಲುಪಿಸಿದಾದರೂ ಆಗ ಅವರು ಕುತ್ನರ್ ದಿ ಗಲಿಗೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು . ಆದರೆ ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗಾದರೂ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು . ಮಿಕ್ಕ ಯೋಧರಿಗೆ ಕುತ್ನರ್ ದಿ ಗಲಿ, ಕಿರಣ್ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1 ರಂದು ಗೆದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯ 1 ಪ್ಯಾರಾ ಪಡೆಯ ಜೊತೆ ಜೋಡಿಕೊಂಡ ನಂತರವೇ ತಿನ್ನಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು . ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಅರೆಬರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . 


Friday, 9 October 2015

ಹಾಜೀಪೀರ್ ಪಾಸ್




        ಜಮ್ಮುವಿನ ಸರಹದ್ದಿನ ಊರಿ ಮತ್ತು ಪೂಂಚ್ ಎಂಬ ಎರಡು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗಡಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಬಂದಂತೆ ತೂರುವ ಒಂದು ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡದ ಪ್ರದೇಶವೇ ಹಾಜೀಪೀರ್ ಕಣಿವೆ . ಇದು ಪಾಕಿಗಳ ನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರವಾಗಿತ್ತು . ಅದಲ್ಲದೇ ಅದೇ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಫಿರಂಗಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಂಚ್ ಮತ್ತು ಊರಿಯ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . 1965ಯುದ್ಧದ ಆರಂಭವೇ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು. ಇಲ್ಲಿನ ನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಉಪಟಳವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲೆಂದೇ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಆಪರೇಷನ್ ಬಕ್ಷಿ ಎಂಬ ಸಾಹಸಮಯ ಮತ್ತಷ್ಟೇ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತು . ಈ ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ಪಾಕಿನಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂದರೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರ ಸದಾಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ .


ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಲೆಫ್ಟನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಹರಭಕ್ಷ್ ಸಿಂಗರಿಗೆ 68ನೇ ಇನ್ಫೆಂಟ್ರಿ ಬ್ರಿಗೇಡಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿತ್ತು . ಅದರ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯರ್ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ಜೋರಾವಾರ್ ಚಾಂದ್ ಬಕ್ಷಿಯ ಯೋಜನೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲೇ ಇದರ ತಯಾರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಸೇನೆ ಪೂಂಚ್ ಮತ್ತು ಊರಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯಿಂದ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿ ಹಾಜೀಪೀರನ್ನು ಇಕ್ಕಳದಂತೆ (Pincer Cut) ಬಂಧಿಸಿ ಪಾಕಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವುದು . ಕಣಿವೆಯ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ ನಂತರ ಶತ್ರುನೆಲೆಯನ್ನು ದ್ವಂಸಗೊಳಿಸುವುದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ರಣತಂತ್ರವೇ ಆಗಿತ್ತು . ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡಲು ಅಧಮ್ಯ ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯು ಅವಶ್ಯಕ. ಈ ಹಾಜೀಪೀರ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇತ್ತು .

ಒಂದು ಭಾಗದ ಸೇನೆ (ಮೇಜರ್ ರಣಜಿತ್ ಸಿಂಗ್ ದಯಾಳ್ ,ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾಟ್ರೂಪೆರ್ )ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದ ಪ್ರದೇಶಗಳಾದ ಸಾಂಕ್ ಶಿಖರ , ಸಾರ್ ಮತ್ತು ಲೆಡ್ವಾಲಿ ಗಲಿ . 19ನೇ ಪಂಜಾಬ್ ಪಡೆ ಪೂರ್ವ ಪಾರ್ಶ್ವದ ಬೆಡೋರಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿ ನಂತರ 4ನೇ ರಾಜಪೂತ್ ನೇರ ಹಾಜೀಪೀರ್ ಗೆ ನುಗ್ಗುವುದೆಂದು ರಣತಂತ್ರ ಯೋಚಿಸಿದರು.

1965, ಆಗಸ್ಟ್ 24 -25ರ ರಾತ್ರಿ

ರಣಜಿತರ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾಟ್ರೂಪರ್ ದಳ ರಾತ್ರಿಯ ಭರಪೂರ ಭೋಜನ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಮೊದಲಾದ ಒಣ ಆಹಾರವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಭೂತಗಳಂತೆ ಪಾಕಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಸಾಂಕಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರಟರು . ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬಿಡದ ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಮುಂದೂಡಿದ್ದರೂ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸುಳಿವು ಕಾಣದೇ ಆಗಸ್ಟ್ 25ಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು . ಕೆಸರು ಗದ್ದೆಯಂಥಹ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕಾಡುಮೇಡಿನ ಪ್ರದೇಶ , ಮತ್ತದರಲ್ಲಿ ಏರಬೇಕಾದ ಪರ್ವತ. ಸೇಬ್ ಎಂಬ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದ ಸೇನೆ ಸಾಂಕಿನ ಎತ್ತರದಷ್ಟೇ ಇದ್ದ ಪ್ರದೇಶ. ಪಾಕಿಗಳಿಂದ ಇದೇನು ಗುಪ್ತ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಒಂದು ರಕ್ತಪಾತ ನಡೆಯುವುದಿದೆಯೆಂದು .

ಆಗಸ್ಟ್ 25, ರಾತ್ರಿ 10:30

ತಮ್ಮ .303 bolt-action para ರೈಫಲ್ಸ್ ಹಿಡಿದು ಕತ್ತಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸೇನೆ ರಭಸವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸೇಬನ್ನು ಇಳಿದು ಕೆಸರು ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಂಕನ್ನು ಏರುತ್ತಾ ಹೋದರು . ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮೇಲೇರಿ ಪಾಕಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಧಾಳಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು . ಆಗ ಏರುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ ಶುರುವಾಯಿತು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಮೈ ನಡುಗುವ ಛಳಿ , ಎಂಥಹ ವಿಪರೀತ ತಾಪಮಾನವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು .

ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ತಾವು ತಲುಪಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ . ಕತ್ತಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದರು ! ಆರು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಸದ ಬಳಿಕವೂ ತಾವು ನೇರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತುಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು ! . ಆ ನಿಬಿಡ ಅರಣ್ಯ ಕೆಸರು ಹಾದಿಯ ಆರೋಹದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳ ಬಳಸುಹಾದಿಯ ಸುಳಿವೂ ಇಲ್ಲ . ಕರ್ನಲ್ ಜೆ ಎಸ್ ಬಿಂದ್ರಾರ ನೆನಪಿನಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – “ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶತ್ರುಗಳ ಬಂದೂಕಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಯೋಧರು ಆಗಿನ್ನೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂರಲು ಸೆಣಸಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಶತ್ರುಗಳ ಗುಂಡೇಟಿಗೆ ಬೀಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು !”. ಆ ಸಾಂಕ್ ಶಿಖರವನ್ನು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶತ್ರು ಕಂಪನಿಗಳು ಕಾವಲಿದ್ದು ಮೀಡಿಯಂ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ ಮತ್ತು ಮೊರ್ಟಾರ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು . ಲಾಲ್ ಸಿಂಗ್ ಎಂಬ ಯೋಧನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರ್ಬರವಾಗಿ ಹತ್ಯೆಗೈದು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಿಸಾಡಿದರು . ಒಟ್ಟು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ 28 ಯೋಧರು ಹತರಾದರು . ನಿಯೋಜಿತ ಧಾಳಿ ವಿಫಲ ಗೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಲು ಸೂಚನೆಯಿಟ್ಟರು .

26ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಂಕ್ ಶಿಖರವನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸಲೆಂದು ನಿರಂತರ ಫಿರಂಗಿ ಧಾಳಿಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದರು . ಜೊತೆಗೆ ವಿಫಲಗೊಂಡ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆದ ಗಾಯಾಳುಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೂ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು.

ಎರಡನೇ ಧಾಳಿ - ಆಗಸ್ಟ್ 26ರ ರಾತ್ರಿ

ಈ ಬಾರಿ ಶತ್ರುಗಳ ಅಡಗುದಾಣದ ಮೇಲೆ ಸುಳಿವಿತ್ತು ಮತ್ತು ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿಗಳ ನಿರಂತರ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವರ ಬಂದೂಕಿನ ರಭಸವನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಿದ್ದರು . ಈ ರಾತ್ರಿ ಬೆಟ್ಯಾಲಿಯನ್ ಮತ್ತೊಂದು ಧಾಳಿ ಮಾಡಿತು . ಸಾಂಕನ್ನು ನಾಲ್ಕೂ ಬದಿಯಿಂದ ಮುತ್ತುವರಿದು ಏರುತ್ತಿದ್ದರು . ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಜರ್ ಹೆಚ್ ಎ ಪಾಟಿಲ್ ಮತ್ತು ಮೇಜರ್ ಅರವಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ . ಮೇಜರ್ ರಣಜಿತ್ ದಯಾಳ್ ಧಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದು ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರತಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು .

ಭಾರತೀಯ ಫಿರಂಗಿಗಳು ಶಿಖರವನ್ನು ನಿರಂತರ ನಜ್ಜುಗೊಜ್ಜುಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು .
ಮಳೆ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ನೆಲ ಇನ್ನೂ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗೆಯೇ ಜಾರುತ್ತಾ ತೆವಳುತ್ತಾ ಯೋಧರು ಮೇಲೇರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು . ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಮುಂಚೂಣಿ ಪಡೆ ಶತ್ರುನೆಲೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಚಾಲಿತ ಬಂದೂಕಿನಿಂದ ಧಾಳಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು . ಜೊತೆಗೆ ಮುಂಭಾಗದ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಮುಂಸೂಚನಾ ಅಧಿಕಾರೆ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ನಾಯ್ಡು ಕೆಳಗಿದ್ದ ಫಿರಂಗಿ ದಳಕ್ಕೆ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗೆ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಗೊಳಿಸಿದರು .ಕೊನೆಗೂ ಅವರ ಬಿಗಿ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿತು. ನೋಡುತ್ತಲೇ ಹದಿನೈದು ಪಾಕಿಗಳು ಸತ್ತು ಮಿಕ್ಕ ಕೆಲವರು ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರು . ಅಪಾರ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದರು .

ಆಗಸ್ಟ್ 27ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 7:30ಕ್ಕೆ ಸಾಂಕ್ ವಶವಾಯಿತು. 1965 ಇಂಡೋ ಪಾಕ್ ಸಮರದ ಮೊದಲ ಜಯ.



Thursday, 17 September 2015

ಬ್ಯಾಟಲ್ ಆಫ್ ಚಾವಿಂದ



ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 12, 1965
                ಫಿಲ್ಲೋರಾದ ಪತನದ ನಂತರ ಪಾಕಿಗಳ ಫಿರಂಗಿ ಧಾಳಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿನ ಚಕಮಕಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು . ಆದರೂ ವಾಹನ ಮತ್ತು ಸಲಕರಣೆಗಳ ಹಾನಿಯು ಗಣನೀಯವಾಗಿತ್ತು . ವಿಶೇಷತರವಾಗಿ ಗೋರ್ಖಾ ಪಡೆ ಅತಿ ಸಾವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದವು. 105 ಮಂದಿ ಗೋರ್ಖಾ ಯೋಧರು ಹತರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ಭಾಗದ ಸೇನೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿರಾಮ ಕೊಟ್ಟು ಮಿಕ್ಕ ಎರಡು ಬೆಟ್ಯಾಲಿಯನ್ ಪದಾತಿ ಬ್ರಿಗೇಡನ್ನು ಸಮರಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧಗೊಳಿಸಿದರು.

             ಚಾವಿಂದ ಫಿಲ್ಲೋರಾದಿಂದ ಐದು ಕಿ ಮೀ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಇರುವ ಊರು. ಈ ಜಾಗ ಸಿಯಾಲ್ಕೋಟ್ ಮತ್ತು ನಾರೋವಾಲ್ ಮಧ್ಯದ ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದು ಜೊತೆಗೆ ರೈಲ್ವೇ ಹಾದಿಯೂ ಇದರ ಮೂಲಕವೇ ಹೋಗುವುದಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಚಾವಿಂದವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸೇನಾ ದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ.

ಆರ್ಮರ್ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ನ 4ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ಪ್ಯಾಗೋವಾಲ್ ನಿಂದ ಬದಿಯಾನಾ – ಪಸ್ರೂರ್ – ಚಾವಿಂದಾ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಾ ಸಿಯಾಲ್ಕೋಟ್ ನಾರೋವಾಲ್ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣದ ತನಕ ತಲುಪಿತು . ಮತ್ತೆ ತಾರಾಪೂರರ 17ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ಗಿಲ್ – ಅಲ್ಹರ್ ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ನೇಯದತ್ತ ಕಾಲೆವಾಲಿ ಮತ್ತು ಚಾವಿಂದಾ . ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೆಂಗಾವಲಂತೆ 16ನೇ ಕ್ಯಾವಲ್ರಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು. ಮತ್ತೆರಡು ಲ್ಯಾಂಸರ್ ಫಿಲ್ಲೋರಾ – ಚಾವಿಂದಾ ಹಾದಿಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ. ಈ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳ ಕದನದ ತರುವಾಯ ಪದಾತಿ ದಳ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಹಾಗೆ ಸೇನೆ ಚಾವಿಂದದ ಕಡೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು .

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 14 ,1965

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಪಾಕಿಗಳು ಎರಡು ರೆಜಿಮೆಂಟುಗಳ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಚಾವಿಂದವನ್ನು ಕಾವಲಾಗಿದ್ದರು . ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಚಾವಿಂದವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಣತೊಟ್ಟಿದ್ದರು . ವೈಮಾನಿಕ ಧಾಳಿ ಮತ್ತು ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳ ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧಗಳಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಯೋಜಿತ ಉದ್ದೇಶವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ . ಚಾವಿಂದದ ಉತ್ತರದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ ವಜೀರ್ವಾಲಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಹರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಂಜೆಯ ಒಳಗೆ ತಲುಪಬಹುದಾಯ್ತು . ದೂರದ ವಾಚೋಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪದಾತಿ ಸೇನೆಗೂ ಮತ್ತದೇ ಷೆಲ್ ಧಾಳಿಯಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾವು ನೋವುಗಳಾದವು . ಕಾಲೆವಾಲಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಜಾಠರ ಪಡೆ ಹರಸಾಹಸಪಟ್ಟು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು .

ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಿಗಿಯನ್ನರಿತ ವಿಭಾಗೀಯ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ಚಾವಿಂದವನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲೆಂದು ಜಸ್ಸೋರನ್ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟರ್ ಡೋಗ್ರಾಂದಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು 17ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಗರಹವಾಲ್ ರೈಫಲ್ಸ್ ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ . ಆದರೆ ಬಟ್ಟರ್ ಡೋಗ್ರಾಂದಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಪಾಕಿ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳು ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕಾಯಿತ್ತಿದ್ದವು . 17ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ನ ಸೆಂಚೂರಿಯನ್ ಸ್ಕ್ವಾಡ್ರನ್ ಮರೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಲೇ ಪಾಕಿಗಳ ಧಾಳಿಯಿಂದ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಆರು ಟ್ಯಾಂಕುಗಳು ನಷ್ಟವಾದವು . ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈ ಮೀರುವುದನ್ನ ಕಂಡ ಮೇಜರ್ ಅಜಯ್ ಸಿಂಗ್ ತನ್ನ ಕಮ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಆಫಿಸರ್ ತಾರಾಪೂರರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ಅಜಯ್ ಸಿಂಗರಿಗೆ ತಾನು ಕಳಿಸಿದ ಸಂದೇಶ ಸರಿಯಾಗಿ ತಲುಪಿದೆಯಾ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ . ಆದರೂ ತಾರಾಪೂರ್ ತಮ್ಮ ಟ್ಯಾಂಕನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ತಾವೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು , ಅವರ ಮಿಕ್ಕ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳು ಇವರನ್ನನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು. ಕಬ್ಬಿನಗದ್ದೆಯ ಮರೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಖಾಲಿ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಡಗಿದ್ದ ಪಾಕಿಗಳ ಆರು ಫ್ಯಾಟನ್ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದರು. ಅದೊಂದು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಧೈರ್ಯಪೂರ್ವಕ ಧಾಳಿ. ಬಟ್ಟರ್ ಡೋಗ್ರಾಂದಿಯನ್ನು  ಗರಹವಾಲ್ ರೈಫಲ್ಸ್ ನವರು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ತಾರಾಪೂರರಿಗೆ ಗಂಭೀರ ಗಾಯಗಳಾದವು. ಅವರ ಟ್ಯಾಂಕರಿಗೇ ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಟ್ಯಾಂಕ್ ತೊರೆಯಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಜೊತೆಗಾರರನ್ನು ಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ . ಅವರ ಸೆಂಚೂರಿಯನ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ತನ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಬೇಕಿತ್ತು.

ತಾರಾಪೂರ್ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ರೆಜಿಮೆಂಟನ್ನು ವಜಿರ್ ವಾಲಿಯತ್ತ ನಡೆಸಿದರು . ಅಲ್ಲೊಂದು ನಡೆದ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಷೆಲ್ ಧಾಳಿಯಿಂದ ತಾರಾಪೂರ್ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮಡಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ 17ಹಾರ್ಸ್ ಪಾಕಿಗಳ ಬೆನ್ನು ಮುರಿದಿತ್ತು . ಕೇವಲ ಒಂಭತ್ತು ಟ್ಯಾಂಕುಗಳ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಗಳ 60ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಟ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದಿದ್ದರು . ಈ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಪರಾಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತಾರಾಪೂರರಿಗೆ ಮರಣೋತ್ತರ ಪರಮವೀರ ಚಕ್ರ ಲಭಿಸಿತು .

ಬಟ್ಟರ್ ಡೋಗ್ರಾಂದಿಯನ್ನು  ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಪದೇ ಪದೇ ಪಾಕಿಗಳ ಪ್ರತಿಧಾಳಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು .

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 17 , 1965

ಮೇಜರ್ ಜನರಲ್ ರಾಜಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇನ್ಫೆಂಟ್ರಿ ಬ್ರಿಗೇಡನ್ನು ಚಾವಿಂದದ ಧಾಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು . ಆದರೆ ಬ್ರಿಗೇಡಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೆಜಿಮೆಂಟುಗಳು ಚಾವಿಂದದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚದುರಿದ್ದರಿಂದ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಧಾಳಿ ನಡೆಸಲು  ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು . 4ನೇ ರಾಜಪೂತಾನಾ ರೈಫಲ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಸನಿಹದ ಅಲ್ಹರ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಮಿಕ್ಕ ಪಡೆಗಳು ದೂರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವು .  ಆದರೆ ಇಷ್ಟೇ ಸೇನೆಯಿಂದ ಚಾವಿಂದವನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಆಗಲ್ಲವೆಂದು ಮನಗಂಡ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿ ದನ್ನ್ (P O Dunn) ಸೇನೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಲು ಧಾಳಿಯನ್ನು 24 ಗಂಟೆಗಳಷ್ಟು ಮುಂದೂಡಲಾಯಿತು . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜಸ್ಸೋರನ್ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟರ್ ಡೋಗ್ರಾಂದಿ ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಯ್ತು . ಮತ್ತೆ 20ನೇ ರಾಜಪೂತ್ ರೈಫಲ್ಸ್ ಒಂದು ದಿನದ ಸತತ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ ಪುನಃ ಗೆದ್ದರು . ಭಾರತೀಯ ವಾಯುಧಾಳಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಲೇ ಪಾಕಿಗಳ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರೀಯೂ ಚುರುಕುಗೊಂಡು ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಗಳಿಗೆ ಭಾರೀ ಫಿರಂಗಿ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿದರು .

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಸಹಿಹಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಹಾರ ಆರಂಭಿಸಿದರಾದರೂ ಪಾಕಿಗಳೂ ತ್ವರಿತ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಿದರು . ಭಾರೀ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ ನಡೆದು ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲೂ ಸಾವುನೂವುಗಳೂ ಸಂಭವಿಸಿದವು .
ಇದರ ನಡುವೆ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಧಾಳಿಮಾಡುವುದು ನುರಿತ ಸೇನೆಗೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಎರಡು ಕಂಪನಿಗಳ ತುಕಡಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚಾವಿಂದಿಯ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೂ ಆ ತುಕಡಿ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳ ಉಪಟಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಬೇಕಾಯಿತು .

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19 ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಗಳ ಪ್ರತಿಧಾಳಿ ಹಾಗೇ ಮುಂದುವರೆಯಿತು . ನಿರಂತರ ವಾಯುಧಾಳಿ ಮತ್ತು  ಷೆಲ್ ಧಾಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಯನ್ನು ಪುನರ್ರಚಿಸಿ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು . ಆ ದಿನ ವಸ್ತುತಃ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಮುಂದೆ ರವಾನಿಸಿದ ತುಕಡಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಾಪಾಸು ಕರೆಕೊಂಡರು .
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 21 ರಂದು, ಭಾರತೀಯ ಆರ್ಮರ್ ಡಿವಿಜನ್ ನನ್ನು ವಾಪಾಸು ರಿಪೇರಿಯ ಸಲುವಾಗಿ ಕರಕೊಂಡು ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ 6ನೇ ಡಿವಿಜನ್ ಖಾಲೆವಾಲಿ – ಅಲ್ಹರ್ – ಪ್ಯಾಗೊವಾಲ್ – ಫಿಲ್ಲೋರಾ – ಮಹಾರಾಜ್ಕೇ ಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು . ಆ ದಿನ ಪಾಕಿಗಳು ಅಲ್ಹರನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಬಂದರಾದರೂ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಸೋಲಿಸಲಾಯಿತು . ಸುಮಾರು 300 ಮಂದಿ ಪಾಕಿ ಯೋಧರು ಹತರಾದರು .

ಕದನ ಇನೂ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ವಿಶ್ವಸಂಶ್ಥೆಯ ಯುದ್ಧವಿರಾಮ ಘೋಷಣೆಯಾಯ್ತು .
ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ 490 ಚದರ ಕಿ ಮೀ ಗಳಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು . ಪಾಕಿಗಳ ಆಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಇದೇನು ಕಡಿಮೆ ಸಾಧನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ . 164 ಪಾಕಿ ಟ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ದ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ 11 ಟ್ಯಾಂಕುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು . ನಮ್ಮ 29ಟ್ಯಾಂಕುಗಳು ನಷ್ಟಗೊಂಡು 41 ಹಾನಿಗೊಂಡಿದ್ದವು . ಒಟ್ಟಾರೆ ಈ ಸಮರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಭಯಾನಕ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಯುದ್ಧವೆಂದು ದಾಖಲೆಯಾಯಿತು .


ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ , ಪಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಪಾಕಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅದು ಹೇಗಾಯಿತೆಂದು ಕಾರಣ ಇನ್ನೂ ನಿಗೂಢ !

Friday, 11 September 2015

ಬ್ಯಾಟಲ್ ಆಫ್ ಫಿಲ್ಲೋರಾ



ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 6, 1965 (ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆ)


                   ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಮೊದಲ ಆರ್ಮರ್ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿತು . ಅದರ ಗುರಿ ರಾಮ್ ಗರ್ – ಹಟ್ಬಾಲ್ – ಸಬ್ಜ್ ಕೋಟ್ – ಖೊಬಾರಾ ಹಾದಿಯಾಗಿ ಫಿಲ್ಲೋರಾವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು . ಮತ್ತೊಂದು 42ನೇ ಪದಾತಿ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಆರ್ಮರ್ ವಿಭಾಗದ ಬಲಭಾಗದಿಂದ ಡಿಯೋರಿ – ಸಲಾರಿಯನ್ – ಸದಿಯನ್ ವಾಲಿ – ಮಸ್ತ್ ಪುರ – ಸಾಲೋವಾಲ್ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಫಿಲ್ಲೋರಾದ ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದ ಪಾಗೋವಾಲ್ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುವುದು . ಈ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಸಹಿತ ಇತ್ತು. ಫಿಲ್ಲೊರಾದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಗಳ ಮುಖ್ಯ ರೈಲ್ವೇ ಸಂಪರ್ಕವಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು .

ಮೊದಲ ಪದಾತಿ ದಳದ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಿಕೆ ನದೀತೀರದಿಂದ ಹಾದುಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರೀ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಮಳೆಯ ಪ್ರಭಾವ ನೆಲವು ಕೆಸರುಗದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು . ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ರೆಜಿಮೆಂಟನ್ನು ಮೊದಲ ಆರ್ಮರ್ ಜೊತೆಗೆಯೇ ರವಾನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಸೇನಾ ಚಲನೆ ವಿಳಂಬವಾಯಿತು .


                   ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಆರ್ಮರ್ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಪಾಕಿಗಳ 17 ಹಾರ್ಸ್ ನಿಂದ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಧಾಳಿಗೊಳಗಾಯಿತು ! ಸೇನೆಯ ಎಂಟು ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳು ಮತ್ತೆರೆಡು Recoilless ಗನ್ನುಗಳು ದ್ವಂಸಗೊಡವು . ಆದರೂ ಪಾಕಿಗಳ ಹದಿನಾರು ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಡೆದರು . ಆರ್ಮರ್ ನ ಬಲ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಪದಾತಿದಳ ಸಬ್ಜ್ ಪುರದ ದಕ್ಷಿಣಭಾಗದ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು . ಆಗ ಕತ್ತಲಾಯಿತು . ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಯುಪಡೆ ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಿದ್ದವು . ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸೇನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರೈಕೆ ಸರಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕವು ಭಾಗಶಃ ಕಡಿದಿತ್ತು . ಇಂಥಹ ಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ಸಮಯ ಸಾಧಿಸಲೆಂದು ವಿಭಾಗೀಯ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ತನ್ನ ಪದಾತಿ ಬ್ರಿಗೇಡನ್ನು ಪಾಗೋವಾಲ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆದೇಶಿಸಿದ . ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಜಾವ  ಸೇನೆ ಪಾಗೋವಾಲ್ ನತ್ತ ಹೊರಟಿತು , ಅದರ ಮುಂದೆ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ 62ನೇ ಕ್ಯಾವಲ್ರಿ . ಆ ಬದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಶತ್ರುಪಡೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಬಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕಲೋಯಿತನಕ ಸೇನೆ ತಲುಪಿದರೂ ಪಾಗೋವಾಲ್ ತಲುಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ . ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10 ರಂದು ಪಾಕಿಗಳ ಷೆಲ್ ಮತ್ತು ವೈಮಾನಿಕ ಧಾಲಿಗಳೂ ಬಿಗಿಯಾದವು . ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಭಾರೀ ಸೇನೆಯ ಟ್ರ್ಯಾಫಿಕ್ ಜ್ಯಾಮ್ ನಿಂದಾಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲಾಗದೇ ಅಲ್ಲೇ ತಟಸ್ತವಾಯಿತು .


ಅತ್ತ ಕಡೆ ಮೊದಲ ಆರ್ಮರ್ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಫಿಲ್ಲೋರಾದ ಸರಹದ್ದಿನ ಬಳಿ ನಿಂತಿತ್ತು . ಅಲ್ಲಿನ ರಕ್ಷಣಾವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಯೋಜಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ದಿನವಿಡೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು . ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳಿಗೆ ಮುಳುವಾಗುವ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಮೈನುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೆಲಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಸರಿಗಟ್ಟಲು ಸೇನಾ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸಿತ್ತಿದ್ದರು . ಮುಂಬದಿಯಿಂದ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಧಾಳಿ ಮತ್ತು ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ವಾಯುಧಾಳಿಯಿಂದ ಅನೇಕ ಸಾವು ನೋವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಆರ್ಮರ್ ಡಿವಿಜನ್ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು .

ಸಬ್ಜ್ ಪುರದಿಂದ ನೇರ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಫಿಲ್ಲೋರಾ ತಲುಪುವ ಸುಲಭದಾರಿಯಾದರೂ ರುರ್ಕಿ ಖುರ್ದ್ ಮತ್ತು ರುರ್ಕಿ ಕಲನ್ ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಬೇಕೆಂದು ಗುಪ್ತ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು . ಇದು ಪಾಕಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಮತ್ತು ಆರ್ಮರ್ ಬ್ರಿಗೇಡ್  4 ನೇ ಮತ್ತು 17ನೇ ಹಾರ್ಸ್  (ಆರ್ಮರ್ ಘಟಕಗಳು) ಧಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿ ವಹಿಸುವ ಪಾತ್ರವಹಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು . ಅದರಲ್ಲಿ 17 ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ನ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ಲೆಫ್ಟೆನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಅರ್ದೀಶರ್ ಬರ್ಜೋರ್ಜಿ ತಾರಾಪೂರ್.


ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10 ರ ಸಂಜೆ ಮಾರನೇ ದಿನ ಫಿಲ್ಲೋರಾದ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಮೇಲಿನಿಂದ ಆದೇಶ ಬಂದಿತು . ಶತ್ರುಪಡೆಯಲ್ಲೂ ಎರಡು ಆರ್ಮರ್ ರೆಜಿಮೆಂಟ್ ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದವು . ಎರಡನೇ ಮಹಾಯಿದ್ಧದ ಕರ್ಸ್ಕ್ ಸಮರದ ನಂತರದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಸಮರಕ್ಕೆ ರಣಾಂಗಣ ಸಜ್ಜಾಗಿತ್ತು .


ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 , ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆ


ರುರ್ಕಿ ಕಲನ್ ನಿಂದ ದಕ್ಷಿಣದ ಫಿಲ್ಲೋರಾಗೆ  ಮೊದಲು ನುಗ್ಗಿದ 4ನೇ ಹಾರ್ಸ್ , ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿದ 17ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ಮತ್ತದರ ಹಿಂದೆಹಿಂದೆಯೇ ಪದಾತಿದಳವೂ ಸೇರಿತು . ಇದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಪ್ರತಿರೋಧವೊಡ್ಡಿದ್ದು ಪಾಕಿಗಳ ವಾಯುಪಡೆ . ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗಳಷ್ಟು ಧಾಳಿಮಾಡಿಯೂ ನಂತರ ಸೇನೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿತು . ಫಿಲ್ಲೋರಾ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಧಾಳಿ . ಇದರಿಂದಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ನಷ್ಟ ಸಾವು ನೋವುಗಳಾದವು . ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಗಳ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಪಡೆ ಒಂದು ಧೀರ್ಘ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತಟಸ್ಥವಾದವು . ಆಗ 4ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ನ ಒಂದು ಚಾಣಾಕ್ಷ ಚಲನೆಯಿಂದ ಶತ್ರುಪಡೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮತ್ತೂ ದಕ್ಷಿಣದ ಖನ್ನನ್ ವಾಲೀ ಕಡೆಗೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿತು .


ಖನ್ನನ್ ವಾಲೀ ಯಲ್ಲಿ ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದುನಿಂತಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಯ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅನುಕೂಲವಾದ ಪ್ರದೇಶ. ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದ ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಯ ಚಲನವಲನ ಗಮನಿಸಿ ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿ ಮತ್ತು ವಾಯುಧಾಳಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪಾಕಿ ರೇಂಜರುಗಳು ಕಾವಲಿದ್ದರು . ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೋರ್ಖಾ ಪಡೆ ಲಿಬ್ಬೆ ಎಂಬ ಸನಿಹ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆಯಲು ಪಾಕಿಗಳ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿತ ಧಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಬಾರಿ ಬಾರಿ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು . ಗೋರ್ಖಾದ 20 ಯೋಧರು ಮಡಿದು ಜಾಠರ 20 ಯೋಧರು ಗಾಯಾಳುಗಳಾದರು .


ಇದರಿಂದ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಕಮ್ಯಾಂಡರ್ ಫಿಲ್ಲೋರಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ಬದಿಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಾದ ಖನ್ನನ್ ವಾಲೀ ಮತ್ತು ವಾಚೋಕೇ ಯನ್ನು ಮೊದಲು ವಶಪಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ 17 ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ನ ಬಲದಿಂದ ಎರಡು ಕಂಪನಿ ಗೋರ್ಖಾವನ್ನು ಕಳಿಸಿದ.  ವಾಚೋಕೆಯನ್ನು ಜಾಠರ ಪಡೆ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಗೋರ್ಖಾರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಫಿರಂಗಿಗಳ ಧಾಳಿಯಾದರೂ ತಾರಾಪೂರರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ 17 ನೇ ಹಾರ್ಸ್ ಖನ್ನನ್ ವಾಲೀಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವುಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಆಗ ತಾರಾಪೂರರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಗಾಯವೂ ಆಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ಕುಸಿಯದೇ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಧಾಳಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಪಡೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಿ ಪಾಕಿ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು . ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ತಾರಾಪೂರರದ್ದೇ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಿತ್ತು .
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಪಾಕಿಗಳ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಬಲ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದು ಭಾರತೀಯರ ಮಿಕ್ಕ ಬೆಟ್ಯಾಲಿಯನ್ ಫಿಲ್ಲೋರಾಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು .

ಈ ಸಮರದಲ್ಲಿ ತಾರಾಪೂರರ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಪಡೆ 67 ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀಯರ ಫ್ಯಾಟನ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದರೆಂದು ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಕೇವಲ ಐದು ಮಾತ್ರ ನಷ್ಟವಾದವಂತೆ.

ನಂತರ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮುಗಿಯದೇ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಕ್ಷಿಣದ ಚಾವಿಂದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಫಿಲ್ಲೋರಾದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾದರು . ಆದರೆ ಅದರ ಮುನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪಾಗೋವಾಲ್ ಇನ್ನೂ ಶತ್ರುಗಳ ವಶದಲ್ಲಿತ್ತು . ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ 13 ರಂದು ಭಾರತೀಯ 62 ನೇ ಕ್ಯಾವಲ್ರಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಟಿಲ್ಲರಿಯನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸಂಯುಕ್ತ ಪಡೆ ಪಾಗೋವಾಲ್ ನನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು .
ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರದ ಪಾಕಿ ಪಡೆ ಎರಡು ಸ್ಕ್ವಾರ್ಡನ್ ಫ್ಯಾಟನ್(M-47) ನಿಂದ ಪಾಗೋವಾಲ್ ನನ್ನು ಮರು ಪಡೆಯಲು ಬಂತಾದರೂ ಅವನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಪಡೆ ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿತು .

ಮತ್ತೆ ಫಿಲ್ಲೋರಾದಿಂದ ಐದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದಕ್ಷಿಣದ ಚಾವಿಂದವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೇನೆ ಸಜ್ಜಾಯಿತು.


                ಪರಮವೀರ ಚಕ್ರ ಲೆಫ್ಟೆನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಅರ್ದೀಶರ್ ಬರ್ಜೋರ್ಜಿ ತಾರಾಪೂರ್ (The Tank Killer)